LATİF ÜNAL

Gunlerden bir gun Nasreddin Hoca bir caviz agacinin govdesine sirtini dayayip, onundeki kabak tarlasina dogru bakarak otururken, derin dusuncelere dalar ve ilahi hikmeti sorgulayarak, kendi kendine soyle mirildanir:“
Ya Rabbi; bu koskocaman agacta, kucuk kucuk cevizler, ama tarladaki o zayif yapraklar arasinda koskocaman kabaklari yaratmissin.
Bu biraz bana zatinin hikmetine ters geldi. Tam tersi olmali degilmiydi”
Nasreddin Hoca bu dusunceler icerisindeyken, biraz sonra dalindan kopan bir ceviz kafasina duser.
Nasreddin Hoca, tekrar kendi kendine mirildanir:
“Sozumu geri aliyorum Ya Rabbi! Sen herseyi yerli yerinde ve hikmetle yaratmissin.
Simdi bu agactan basima dusen sey, ceviz yerine kabak olsaydi, ne olurdu benim halim”