www.latifunal.com

Çocukken bir tek ince hastalıktan ölünür sanırdım.
Dilini ve yönlerini bilmediğim bir ülkede
Metroların rüzgârında anladım
Hasretten de ölünebileceğini.
Beni yabancı sayarken aslında bana yabancıların
Yüzlerinde tanıdım kendimle bir başıma kalmayı
Çocukken bir tek ince hastalıktan ölünür sanırdım.
Meger hasretten de ölünürmüş, simdi anladım...

Iclal AYDIN

İki arada bir derede kalanların yüzyıllar sonra anlatılacakları bir efsaneleri yoktur.
Bir agacın gölgesinde dinlenmek kadar doğaldır onların bu şaşkınlığı.
Üç aşşağı beş yukarı hayatlar sürerler.
Bakkalların veresiye defteri kadar kabarıktır kalpleri.
İki arada bir derede kalanların çocuklarına anlatacakları hiçbir masalları yoktur.
Yıl bilmem binli yıllar diye başlayıp tam bir tarih veremezler, çünkü hiçbir tarih onları kabul etmez.
Kuşatılmış bir kalenin generali kadar dirençli ve o kuşatmayı zafere dönüştürmeden geri dönmeyecek kadar gururludurlar.
İki arada bir derede kalanların küçük, çok küçük odaları vardır ve yastıklarında biriktirirler gözyaşlarını..
Sen şimdi ne aradasın ne deredesin ve sen yaşarken ölenlerdensin.
Ve bizim oralarda yaşarken ölenlerin kitabeleri yakılır.

Ferdi KOCLU

Aydinlarin genellikle dustugu hatalardan birisi, Islam Medeniyeti ile Bati Medeniyetini karsilastirmak, her iki medeniyetin birbirinden ustun olan taraflarini bulmaya calismaktir.
Halbuki yapilmasi gereken husus, hangi medeniyetin ustun oldugunu bulmaya calismak yerine, her iki medeniyetin kendine has ozelliklerini ortaya koymaktir.
Meseleye bu acidan baktigimizda, Bati medeniyetinin bir “bilim” medeniyeti, Islam Medeniyetinin de  bir “sanat, etik ve estetik” medeniyeti oldugunu goruruz.
Cunku dunya ve esya karsisinda Bati medeniyeti, “Bu nedir?” diye, Islam medeniyeti ise; “Bu benim ne isime yarar?” diye sorar.
Dolayisiyle Bati Medeniyeti bilimde cok ileri giderken, Islam Medeniyeti de sanat, etik ve estetik yonunden cok ileri gitmistir.
Bati dunyasi bugun Ibn-i Arabiyi, Farabiyi, Ibn-i Haldun’u, Ibn-i Rusd’u ve Mevlana’yi asabilmis degildir.
Estetik acidan Mimaride, Hat Sanatinda, Siirde Islam Dunyasinin ulastigi noktaya Bati Dunyasi bugun ulasamamistir.
Cumhuriyet doneminde aydinlarimiz bu tarihi birikimi terkedip tamamiyle Bati’ya yonelince, ne bu gelenek devam ettirilebildi, ne de Bati Dunyasindaki bir Kant ve Hegel yetistirilebildi.
Hilmi YAVUZ

Bir gün bir bahçıvan iki küçük fidan diker yan yana, birbirine çok benzeyen iki fidan.
Fidanlar gün geçtikçe birbirine yakınlaşır ve kökleri bile birleşmeye başlar..
Bahçıvan özenle bakar onlara iki küçük evlat gibi…
Fidanlarda çok sever birbirini..

Ne de olsa çok benzemektedirler ve onları birbirlerinden daha iyi kimse anlayamaz…
Gitgide büyürler..büyüdükçe daha çok benzediklerini fark ederler…
Bahçıvan bir sabah onları sulamaya gittiğinde çok güzel bir manzara ile karşılaşır…
Fidanları artık yeteri kadar büyümüştür ve ilk meyveleri yeşermeye başlamıştır…

En az kendileri kadar meyveleri de benzemektedir birbirine…

Buna fidanlar da çok sevinirler..ne de olsa ilk meyvelerini vereceklerdir..

Bahçıvan onlara gerekli emeği ve özeni göstermiş.büyümeleri için elinden geleni yapmıştır..

Ve işte onlar da şimdi bunun karşılığında meyveye durmuş olmanın ve emeklerin boşa gitmemiş olmasının mutluluğunu yaşarlar…

Meyveler gitgide irileşmeye başlar..

Bir sabah güneşin ışıkları ile birlikte görürler ki meyveleri kıpkırmızı olmuş..

Oyle mutlu olurlar ki…bu sevinçle birbirlerine sıkı sıkı sarılır küçük fidanlar….

Işte o anda olan olur..hayalleri yıkılır birden..mutlulukları kaybolur gider…

Kendilerince acı bir gerçeği fark etmişlerdir artık…

Küçük fidanlar sarıldıklarında birbirlerinin tadını fark ederler…

Biri tatlıdır…diğeri ise ekşi…Biri vişne diğeri ise kiraz…

Cok üzülür fidanlar..olmaz böyle! der biri..Sen tatlı, ben ekşi olmaz! Sen de ekşi olmalısın…

Yok der.. diğeri ..sen tatlı ol…derken bir kavga başlar..

Ayrılmak isterler başaramazlar…Oyle sıkı sıkıya sarılmıştır ki kökleri..uzaklaşamazlar birbirlerinden …

Artık hiçbirşey güzel değildir eskisi gibi..

Oysa tatlarını hissetmeden önce ne kadar mutluydular…

Onlar uzaklaşmaya çalıştıkça daha da sarılır kökleri…

Onlar ayrılmaya çalıştıkça daha beter bağlanırlar….

Ve bir gün gene böyle isyanda iken fidanlar..koparmaya çalışırlar köklerini birbirlerinden.
Tekrar..tekrar ..denerler….Işte o an bir çatırdı duyulur toprağın altından…

Ve bir anda gökyüzü kararır ..fırtınalar kopar..onların bu kavgası gökyüzünü kızdırmıştır…

Cıkan fırtına ile beraber fidanlar sarsılırlar…

Once meyveleri ,sonra da yaprakları dökülmeye başlar…

Fırtına dindiğinde ne yaprakları vardır artık…ne de meyveleri…

Fidanlar hatalarını anlarlar anlamasına..lakin artık çok geçtir…

Anlarlar ki mesele değişmekte yahut değiştirmekte değil…

Sevgi böyle olamaz….olmamalı derler…

Sevdiğinde onu her hali ile kabul etmeli..acısıyla,tatlısıyla, ekşisiyle sevmeli…..

Işte o zaman güzeldir hayatın tadı.

Nehir bize aglayan bir gozyasi ve bir busedir,
Ve gumus pullu baliklar yasar koynunda.

Yanan yuzumuzu nehirle serinletir

Ve akip giden kardes sularinda yikaniriz.

Gunler ise nehir gibi akmiyor, birer birer geciyor onumuzden.

Ve cehrelerinde kamcidan bir istihza ve bakislarinda birer hancer var.
Kimi suratimiza tukuruyor ve kimi tokatliyor bizi.

Biz ise; hayata zincirliyiz kollarimizdan ve zaaflarimizdan

Ve kim cozecek ellerimizi Rabbim? Kim cozecek?

Onun icin korkuyorum gunlerden, korkuyorum.

Ve ucsuz bucaksiz bir ucurum, soylediklerini anlamiyorum.

Gunler birer kelebek gibi belki ve ellerine konmuyorlar bilesin!

Ve tutunca tozlasan o kelebekleri hatira defterine gozyaslarinla igneleyesin!

Belki de gunler birer kus gibi,

Oyleyse neden omuzlarina konmuyor ve neden kanatlari alnina dokunmuyor?

Veya gunler bir ruzgar ve bir sam yeli,
Sen ise bir col ve kumdan bir tepecik,

Ve esen ruzgarla parcalari kopan corcopten yapilmis bir evcik.

Eger birer agac gibi meyve vermesini istiyorsan gunlerin

O zaman saclarindan yakalayacak ve gozlerinin icine bakacaksin.

Cemil MERIC

Stress, halkın bildiği ve kullandığı anlamıyla, sıkıntıları kafaya takmak demektir.
Sıkıntılar insanı mutsuz ediyor. Mutsuzluk insanı hasta ediyor.
Kimisi hastalıklarla mücadele etmekten yoruluyor. Mutsuz ve hasta oluyor.
Kimisi ailesiyle problemler yaşamaktan bunalıyor.
Kimisi çocuklarıyla baş edememenin sıkıntısını yaşıyor.
Kimisi maddi sıkıntılarla boğuşuyor.
Kimisi çevresindekilerin kendisini anlamadığından dert yanıyor.
Kimisi bir sevdiğini toprağa verince hayata küsüyor.
Hayatta insanı strese sokan o kadar çok şey var ki.
Herkes kendisine dert edecek bir sıkıntı bulabilir.
Stresle iman arasında bir bağlantı var mı dersiniz?
Sıkıntılarla dolu bir hayat denilince benim aklıma hep Peygamberler geliyor.
Allah Peygamberlerin kıssalarını ayrıntılarıyla bize niçin aktarıyor dersiniz?
Okuyup, ibret almamız için değil mi?
Peygamberlerin hayatlarından yola çıkarak bazı sorular sormak istiyorum.
Hz. Eyyüb’ü hastalıkla imtihan eden Allah, bizi de aynı imtihana tabi tutma hakkına sahip değil mi?
Hastalığı kafaya takıp bunalıma giren insan ‘Allah’ım beni niçin hastalıkla imtihan ediyorsunuz ki?’ demiş olmuyor mu?
Hz. Nuh’u oğluyla imtihan eden Allah, sizi evlatlarınızla imtihan edemez mi?
Hz.İbrahim’i babasıyla imtihan eden Allah, sizi öz babanızla imtihan edemez mi?
Hz. Lut’u eşiyle imtihan eden Allah’a, ‘Beni niçin eşimle imtihan ediyorsun ki?’ deme hakkına sahip olduğunuzu mu düşünüyorsunuz?
Hz. Yusuf’u kardeşiyle imtihan eden Allah, belki sizi de kardeşlerinizle imtihan ediyordur!
Tüm peygamberlerin hayatları sıkıntı (imtihan) dolu olduğuna göre, bizim hayatımızda da bazı sıkıntıların olması hayatın bir parçası değil mi?
Anne veya babasını kaybedince bunalıma giren bir insan Allah’a ‘Benim annemi / babamı niye alıyorsun ki?’ deme hakkına sahip olduğunu mu sanıyor?
‘En büyük acı evlat acısıdır!’ denir. Bu acıyı yaşayan anne babalar ‘Allah kimseye yaşatmasın!’ derler.
Alemlere rahmet olarak yaratılan Hz. Muhammed Mustafa’ya bile iltimas yapmayan Yaratıcının, bize iltimas yapmasını beklemeye hakkımızın olmadığını hiç düşündünüz mü?
Beş defa evlat acısıyla imtihan edilmiş bir Peygamberin ümmeti olduğumuzu bilmek zorundayız.
‘Kardeşim onlar Peygamber, biz insanız’ diye kimse itiraz etmesin.
Peygamberler de bizler gibi üzülen, ağlayan, Allah’a sığınan insanlardı.
Allah tarafından özel seçilmiş oldukları gerçeği ‘insanı’ acılara tepkisiz kalacakları anlamına gelmez.
Bize düşen hayatı doğru anlamaktır.
Unutmamalıyız ki, Peygamberlerine iltimas yapmayan Allah, bize de iltimas yapmaz.
Bu yazıyı da güzel bir sözle bitirmek istiyorum.
Çok sıkıldığınız zaman bu cümleyi hatırlayın.
Bir gün dünyaya ait büyük bir derdin olursa Rabbine dönüp;
“Benim büyük bir derdim var!” deme, derdine dönüp “benim büyük bir Rabbim var!” de.

Sait ÇAMLICA
Eğitimci – Yazar

Ayşe KULİN