www.latifunal.com

Abbasi’ler Imam-I Azam Hz.lerine “Seyhulislam’lik“ gorevi teklif ettiler, ama o kullanilma endiselerinden dolayi Abbasi’lerin gorev tekliflerini kabul etmedi ve “ben yapamam, layik degilim” dedi.
“Yalan soyluyorsun, yaparsin ve buna layiksin” dediler.

Cevaben “kendi agzinizla beni tasdik ediyorsunuz, yalan soyleyen bir adam nasil Seyhulislamlik yapar” dedi.

Ve bunun uzerine o’nu hapse atip turlu turlu iskencelere tabi tuttular.

Imam-I Gazali Hz.leri kendi doneminde yapilan isleri tasvib etse bile, gorev kabul etmedi..

Bediuzzaman Hz.leri milletvekili olarak TBMM’ne cagirildi. Ve o orada da nasil dusunuyor ve yasiyorsa oyle davrandi. Mudarat ve mudahane yapmadi.
Eger yuze gulse, halk arasindaki tabirle “yagcilik” yapsa, milletvekili olarak TBMM’de kalabilirdi. Cunku daha once Mesihatta, yani bugune gore “Din Isleri Yuksek Sura”sinda gorev yapmisti.
Ama o Mecliste kalmayi kabul etmedigi gibi; Dogu Illeri Genel Vaizligini bile kabul etmedi. Cunku gordugu manzaralar ve Kurtulus savasini gerceklestiren kadrolarin davranislari hosuna gitmemisti.

Hayatımızda birçok kez hayallerimizin yıkıldığına ve ideallerimizin yok olduğuna şahit oluruz.
Böyle olsa bile hiçbir zaman hayallerimizden ve ideallerimizden vazgeçmemek gerekir.
Vazgeçersek ruhumuz ölür ve beynimiz enerjisini kaybeder.
Çünkü hayaller ruhumuzun ve idealler de beynimizin gıdasıdır.
Insan gençken, yani hayallerinin ve ideallerinin çok canlı olduğu zamanlarda cesur ve idealisttir, ama henuz hayalleri ve idealleri uğruna nasıl mücadele edileceğini bilmiyordur.
Zaman ilerleyince öğrenir ama o zaman da mücadeleye girecek gücü ve enerjiyi kendisinde bulamaz.
Bazen bulsa bile, o enerjiyi kullanacak firsat ve ortam bulamaz.
Hele çevresindeki dostlarının hayallerinin bittiğini ve ideallerinin söndüğünü görünce hayal kırıklıkları yaşar.
O yüzden kendisine yönelir, kendisiyle mücadele eder ve kendisinin en kötu düşmanı olup çıkar.
Çevresinde gerçek dostlar ve hayırhah insanlar bulamazsa sayet; o zamanda yalnızlık onun için en huzurlu ortam haline gelir.
Ve yalnız kaldığını hissettiği andan itibaren, kendi hayallerinin sönmesi ve ideallerinin yok olmasi tehlikesiyle karsi karsiya kalir..
Bu durumda insan, hayallerinin sönmemesi ve ideallerinin yok olmaması için;
Yüregini özgür bırakıp, kalbinin sesini dinlemeli,  
Gönlünü sevgiyle doldurmalı,
Yaşıyor olmanın ne kadar güzel bir şey
Ve iradenin ne büyük bir nimet olduğunu düşünmeli,
Canını sıkan sorunların ortamından fikren ve fiziken uzaklaşmalı,
Kisacasi bulunduğu ortam ve pozisyonu degiştirerek kalbini ve ruhunu rahatlatmalıdır.
Çünkü insanlar çoğu zaman olayları kaderin akışına bırakmakta
Ve yanlış bir değerlendirmeyle “kaderim buymuş” diyerek mevcut durumu kabüllenmek zorunda kalmaktadırlar.
Halbuki insan göstereceği her çabanın da kaderin bir cilvesi olduğunu düşünmeli,
Kendisini rahatsız eden her şeye karşı iradesiyle, bilinçli ve hassas bir şekilde mücadele etmelidir.
Çünki hayatımizda bir seçim yapmamızı gerektiren birçok sorunlar
Ve bu sorunlar karşısında verilmesi gereken kararlar vardır.

Vakit veda ve ayrilik vakti.
Ve butun ayriliklar hayatin bir cilvesi ve aci bir gercegi.
Yurudugun bir yol varsa eğer, her turlu inis ve cikislardan sonra elbet birgun bitiyor.
Ve akşam olmuşsa sayet; güneş gözlüğünü çıkarmadan yurumenin de sana hic bir faydasi yok..
Evet simdi yeniden bir yolculuga cikiyor ve her seye yeniden basliyorum.
Bu cok kolay alinmis bir karar degil ve yanilmis da olabilirim.
Eger yanildiysam sayet; rahmeti engin Rabb’imin beni affedecegini umid ederim.
Duygularima gelince:
Icimde bir burukluk, ama vicdani bir huzur var.
Simdi kendimi bir kus kadar hafif hissediyor ve yolculuga kaldigim yerden yeniden basliyorum.
Bunun cok kolay olmadiginin farkindayim ama; baska carem olmadigini da biliyorum.
Allah[cc] utandirmasin ve beni bilen, samimiyetime inananlarda dualarini esirgemesin! 

Latif UNAL

Tarih boyunca cok defa kisiler ve toplumlar, kendilerinden olmayan veya kendilerinden olupta aynen kendileri gibi dusunmeyen kisileri kabullenmekte zorlanmislardir.
Eger icinde yasadigin toplumda herkes gibi dusunmuyor ve her dusunceyi oldugu gibi kabul etmeyip sorguluyorsan, veya kendi bilgin, tecruben, karekter yapin ve inandigin dogrular cercevesinde bazi farkli davranislar sergiliyorsan; senin icin tehlike canlari calmaya baslamis demektir.
Artik boyle bir durumda yerin dibine batirilmaya, dislanmaya ve herkesin nazarinda gozden dusurulmeye hazir olmalisin.
Cunku artik sen onlarin gozunde potansiyel bir tehlikesin demektir.
Eger tam tersi davranip, kayitsiz sartsiz herseyi oldugu gibi kabul ediyorsan; o zamanda senden iyisi yoktur.
Bu durumda da el ustunde tutulmaya, parlatilmaya, yukseltilmeye ve olmayan meziyetlerinle baskalarina lanse edilmeye namzetsin demektir.

Latif UNAL

Osmanli Padisahi III.Selim’in goreve getirdigi Seyhulislam Ataullah Efendi ve Sadaret Kaymakami [Mustesar] Kose Musa, kurulacak yeni ve modern orduyu [Nizam-i Cedid] istemedikleri halde, padisaha yaranmak icin istiyor gibi davraniyorlardi.
Bir taraftanda gizliden gizliye alternatif olarak ellerinde tuttuklari Sehzade Mustafa ile irtibatlarini devam ettiriyorlardi.
Diger taraftan Yeniceriler ise; Avrupai tarzda kurulacak modern yeni orduyu istemiyor, bu yeni orduyla birlikte eski pozisyonlarini kaybedeceklerinden ve bazi haklarinin kisitlanacagindan endise ediyorlardi.
Is cevreleri de yeni ordunun finansmani icin konulan vergilerden dolayi III.Selim’e karsi cephe almislardi.
Padisah III. Selim ise; yenilikleri yurutecek ve olup bitenleri degerlendirebilecek nitelikli ve guclu bir kadroya sahip degildi.
Boyle bir ortamda Kose Musa, Bogazlardan sorumlu bakan Raif Mahmut Pasa’yi, Rumeli Kavagi’ndaki Yenicerilerin yeni orduya baglanmalarini ve yeni ordunun elbiselerini giymelerini teblig icin gorevlendirdi. [25 Mayis 1807]
Ama  diger taraftanda gizlice ve bir baskasiyla da yenicerilere ‘Yeni Ordunun elbiselerini giyerseniz dinden cikarsiniz, giymezseniz ordudan atilacaksiniz. Belki de olduruleceksiniz!” diye uyararak  ve bu kararinda Padisah tarafindan alindigina dair haber gondererek onlari Padisaha karsi kiskirtti.
Bu haberi alan Yeniceri’ler de “Biz bu elbiseleri giymek istemiyoruz” diyerek ayaklandilar, Raif Mahmut Pasa’yi oldurduler ve Kabakci Mustafa’yi da kendilerine Lider olarak sectiler.
Arkasindan Padisah III. Selim’e Nizam-i Cedid’i kaldirttilar ve daha sonra da Ataullah Efendi’den  fetva alarak onu tahttan indirdiler.
Simdi burada sorulmasi gereken sorular sunlar:
Bu olaylar size tanidik geliyormu  veya bu tip sahislari bir yerlerden taniyormusunuz?
Buraya kadar yazilanlar sadece gecmiste kalmis olaylar ve tarihten bir kesitmi?. 
Veya bu tur olaylar degisik versiyonlarla her donemde tekrar ediyormu? 
Iste bu sorularin cevabini bulmak icin, oncelikle yine bazi sorularla o gunku olaylarla gunumuzun bir karsilastirmasini yapalim.
1-Padisahin en yakininda gorev yaptigi halde el altindan ona ihanet eden ve saray disi cevrelerle irtibat halinde olan Kose Musa’lar gibi; bugunde el altindan bir kisim cevreleri fitneleyen ve gizli irtibatlar kuran siyasiler varmidir?.
2-Yeniliklere karsi cikan ve engellemek icin fetva veren  o gunun Seyhulislamlari gibi,  bugunde hukuk disi isler yapan, hukuk disi islere goz yuman  ve siyasi pozisyon alan hukukcular varmidir?.
3-Menfaatlerimiz elden gidecek endisesiyle Sarayin yaptigi herseye isyan eden ve her turlu provakasyona acik Yeniceriler gibi, bugunde ayni sekilde devamli sokaklara dokulen  burokratlar, akademisyenler, isciler, memurlar ve her turlu devlet gorevlisi varmidir?
4-Olaganustu durumlar icin kenarda yedek olarak bekleyen veya bekletilen Sehzade Mustafa’lar gibi, bugunde olaganustu hallerden meded uman ve hic secim kazanamayan basarisiz siyasetciler varmidir?
5-Ulkenin ilerlemesi icin gerekli yenilik ve gelismelerden ziyade kendi verecekleri vergileri dusunen ve sirf bunun icin Padidah’a muhalefet eden o gunun is cevreleri gibi, bugunde devletle olan butun munasebetlerini sirf kendi cikarlari cercevesinde yuruten is cevreleri varmidir?
Eger ”vardir” diyorsaniz; o zaman butun bu davranislari bugun sergileyen ve devletin zaaflarindan istifade etmeye calisanlar kimlerdir diye sormak ve dusunmek gerekir.
Evet! Onlar, her firsatta gecmisi kotuleyip ”Padisahlik gitti, Cumhuriyet geldi”  diye bayram eden, kotuledikleri donemin cok kotu bir taklidinden oteye gecmeyen cevrelerdir.
Yani 

Selcuklu ve Osmanli donemlerinde Anadolu’daki kervansaraylarda yolcular; Zengin-Fakir, Hur-Kole, Musluman-Musluman olmayan, Turk -Turk Olmayan gibi bir ayirim yapilmadan uc gun ucretsiz olarak misafir edilirdi..
Eger hasta varsa tedavi edilir ve yoksullarin da ihtiyaclari giderilirdi.
Bu kervansaraylarin masraflari ise; hayirsever halk ve devlet tarafindan karsilanirdi.
Ve bugun “Turk misafirperverligi” denen kavram buradan kalmistir ve Kervansaraylar bu misafirperverlik anlayisinin kurumsallasmis seklidir.
Ama bu ozelligimiz Cumhuriyet’ten ve ozellikle tek partili hayattan itibaren akamete ugradi ve sadece yabancilara karsi Turkiye’yi anlatmaya yarayan turistik bir arguman haline geldi.
Ulusalcilik semsiyesi altinda toplanan bu zihniyet,  “sosyal devlet” yalanlariyla yillarca halkimizi egitimsiz birakip, gizli iktidarlarinin bir figurani olarak kullandilar.
Halkcilik diye diye kendilerini zengin, halki fakir hale getirdiler ve devlet imkanlarini kendileri, kendi yandaslari icin kullandilar.
Yapilan provakasyonlarla toplumu Sagci-Solcu, Alevi-Sunni ve Turk-Kurt diye bolmeye calistilar.
Cunku onlar;
Zenginlik pastasini paylasmamak icin, halkin fakir kalmasini,
Somuru duzenini devam ettirmek icin, halkin cahil kalmasini,
Hep hakem durumunda kalabilmek icin, siyasi ihtilaflarin devamini istiyorlardi  
ve yillarca bunu basariyla uyguladilar.
Halkin “ya devlet basa, ya kuzgun lese” anlayisindan kaynaklanan devlete bagliligini ve samimiyetini istismar ettiler.
Sahte bir demokrasi ve hukuk kilifi gecirilmis siyasi kanunlarla halki devlet yonetiminden uzak tuttular. 
Ve ayni zihniyet bugunde,
belediyelerin; komur dagitmasindan, burs vermesinden, asevleri kurmasindan, iftar sofralari acmasindan,
isadamlarinin, ozellikle Dogu ve Guneydogu’ya ticari yatirim goturmesinden,
sivil toplum kuruluslarinin buralarda egitim kurumlari acarak cehaleti ortadan kaldirmaya calismasindan,
gida ve saglik yardimlari yaparak fakirlik ve acilara ortak olmasindan,
kardeslik kopruleri kurarak, siyaset, irk ve mezheb ayriliklarina care aramasindan rahatsizlik duymaktadirlar.
Ama artik zaman degisti ve devir baskalasti. Koprulerin altindan cok sular akti.
Saf gibi gorunen, ama sabir ve basiret sahibi halk uyandi. Artik herseyi goruyor.
Halki sevmedikleri ve hic bir zamanda iyiligini dusunmedikleri halde, yillarca seviyor gibi gorunup kandirmaya calisan bu cevreler, gercek yuzlerini simdi halka hakaret ederek, onun onune yeni yeni engeller cikararak aciga vurmaktadirlar.
Artik iyice anlasilmistir ki; ulkemizin kalkinmasi, gelismesi ve zincirlerini kirmasi icin; benim 3E diye formule ettigim “Egitim, Ekonomi ve Empati” konusuna eskisinden cok daha fazla agirlik vermek gerekmektedir.

Tarih boyunca bir kısım insanların diğerlerini beğenmediği ve küçümsediği,
bazılarının kendini dev aynasında ve ayricalikli gördüğu dönemler her zaman olmuştur.
Kendilerini üstun görenler, diğerlerinı devamlı küçümsemış ve hakir gormüşlerdir.
Halbuki onemli olan insanların birbirleri hakkında ne dusundukleri değil, Allah’ın onlar hakkında ne düşündüğüdur.
Fakat inançla hareket edenler bu durumlarda daima Allah’a güvenmiş, O’na yönelmiş ve  bunları aşmasını bilmişlerdir.
Bu kısa girişten sonra konunun daha iyi anlaşılması icin, önce Hz.Peygamber dönemindeki Suffe Ashabına bir göz atmak, günümüzde cereyan eden, ülkemizi ve milletimizi meşgul eden olayları, insanları ve toplulukları bu perspektiften bir kere daha değerlendirmenizi arzu ediyorum.
Suffe Ashabı;dünyada kaçırdıkları fırsatlara üzülmeyen,
tam tersine ahirette kazanacakları mükafatları düşünerek sevinen,
göşteristen uzak ve mütevazi bir hayat yaşayan,
aileye ve dünya malına bel bağlamayan,
dünya işlerinin kendilerini Allah’ı anmaktan alıkoymadığı,
az bulunan aziz insanlardan oluşan,
iyilik ve doğruluğu tercih eden bir topluluktur.  
Bunlar sayıları belli olmayan,
yanlarına gelen misafirlerle coğalan, onlar gidince azalan,
ihtiyaç içinde olmalarina rağmen fedakarliktan asla kaçınmayan,
sahip olduğu herşeyi başkalarıyla paylaşmaktan zevk alan,
maddi sıkıntı icinde olsalar bile bunu hissettirmeyen
ve hiç bir zaman hallerinden şikayet etmeyen insanlardı.
Suffe Ashabı;
kendi dönemlerinin en asil ve şerefli ailelerinin çocukları olmalarına rağmen mescidin yanındaki yatılı bölmede kalır,
orada yer-içer ve vakitlerini devamlı ilim öğrenmekle geçirirlerdi.
Hz.Peygamber akşam yemekleri icin onları iki, üç veya dörderli grublar halinde, hali vakti biraz yerinde olan diğer müslümanların evlerine gönderirdi.
Birgün Hz Peygamber yanlarina gelerek onlara “geceyi nasıl geçirdiniz ve nasıl sabahladınız?” diye sordu:
Onlar da ac ve doğru dürüst bir yiyecekleri olmamasına rağmen “hayır ve güzellik icinde sabahladık” dediler.
Bunun üzerine Hz.Peygamber;
“Öyle bir dönem gelecek ki; bazılarınız zengin olacak ve zengin olduğu icin sevinecek” buyurdu.
Suffe Ashabı bunu duyunca endişeye düserek, “Ya Rasülallah! Bu olaylar yine biz müsluman olarak yaşarken mi olacak?” dediler.
Hz.Peygamber’de “Evet!” deyince, Suffe Ashabı;
“Eğer birgün biz zengin olursak; birçok köleyi esirlikten kurtarır ve ihtiyacı olan insanlara da bağışda bulunuruz” dediler.
Bunun üzerine Hz.Peygamber; “Hayır! Sizin şu anki durumunuz o zamandan daha hayırlı!
Size birgün zenginlik geldiğinde bir haset ve kıskançlik çukuruna düşecek, birbirinize düşman kesileceksiniz” buyurdu.
Devir böyle giderken, kendilerini o günün elit tabakasi ve ileri gelenleri olarak gören bazıları Hz.Peygamber’in yanına geldiler. O esnada Hz.Peygamberin Suffe Ashabı ile beraber olduğunu ve onlarla sohbet ettigini görünce; hem onlara hakaret ettiler, hem de onlarla beraber aynı ortamda bulunmak istemedikleri icin Hz.Peygamber’e;
“Eğer bizim senin yanında olmamızı ve sana destek vermemizi istiyorsan; onları yanından uzaklaştırıp, bizim istediğimiz insanlardan oluşacak bir meclis kurmalısın.
Cünkü biz bu ülkenin ileri gelenleri olarak senin yanına geldiğimizde; bu avam tabakasıyla beraber olmak istemiyoruz.
Eğer bu teklifimizi kabul edersen; buna dair bir belge yaz ve imzalayarak bize ver” dediler.
Hz.Peygamber bu teklife ne cevap vereceğini düşünürken, Hz.Cebrail su ayeti getirdi:
“Sabah akşam Allah’ın hoşnutluğunu arayarak yalvarıp yakaranları yanından kovma!
Yoksa zalimlerden olursun!” [En’am,6/52]
Hz.Peygamber bu ayet geldikten sonra, derhal Suffe Ashabını yanına cağırdı, onlara selam verdi, yanlarına yaklasti ve iyice sokuldu ve onlarla dizdize, gözgöze oldu.
Bu sefer Allah[cc] tekrar şu ayeti göndererek konuyu iyice pekistirdi:
“Sabah akşam Rablerine dua edip, O’nun rızasını arayanlarla beraber sabret ve onlarla beraber ol! 
Dünya hayatının cazibesine aldanarak gözlerini sakin onlardan ayırma!

Anneciğim, lütfen bu geç kalmış özür mektubumu kabul et.
Bu mektup, seni ahirete uğurladıktan sonra daha iyi anlayan, ama gec kalan bir oğulun vicdan muhasebesi.
Anneciğim, ne olur beni affet!
Seni, hayatta iken anlayamadım, bu düsünce şimdi beynimi kemiriyor.
Kıymetini bilemedim, içimde bir ukde halinde duruyor.
Anneciğim, şu an içinde yaşadığım dünya, senin yokluğunda bana bir garip geliyor.
Ya sen buraya ait değildin, ya sen gideli insanlar değisti, ya da ben herkeste seni arıyorum.
Anneciğim, birgün bana, “Oğlum, ömrüm arkandan su dökmekle geçti” demiştin! Haklisin!
Yıllarca sürahilere doldurduğun gözyaşlarını arkamdan döktün.
Acılarını şefkat dolu yüreğine gömdün,
Ve benim geleceğim adına gurbetler yaşadın.
Fakat yaşadığın bütün zorluklara rağmen, Rabbinin gücüne gidecek hiçbir şikayette bulunmadın.
İçten içe ağlasan da hep baskalarını güldürdün.
Ve şu fani dünyaya bir gün olsun bile önem vermedin.
Anneciğim, ben şehadet ederimki;
Rabbine saygında,
Efendiler Efendisine sevginde,
Eşine sadakatte,
Ve cocuklarına şefkatte asla kusur etmedin.
Haram nedir bilmedin, 
Kötülük asla  düşünmedin.
Dinine ve değerlerine cok saygı gösterdin.
O kadar ki; dini bilgi var diye kopmuş takvim yapraklarını bile yere atmaktan kaçındın.
Anneciğim, yine şehadet ederimki;
Gecelerin kandil geceleri, gündüzlerin üç aylar gibiydi.
Namazlarını Rabbinin huzurunda olduğunun bilinciyle kılar,
Teheccüdlerini hic aksatmaz,
Sabah namazlarından sonra asla yatmaz,
Bitmez tükenmez bir aşkla Kur’an okur,
Tesbihini bir dantela işler gibi çeker,
Ve sonra günlük işlerine başlardın.
Ve ben bütün samimiyetimle inanıyorum ki;
Devamlı okumaktan kenarları kıvrım kıvrım olmuş o Kur’an yaprakları,Ahirette sana şehadet edecektir.
Anneciğim, geçmişi hatırladıkça daha iyi anlıyorum ki;
Sen kalabalıklar icinde yalnız ve tamamen ahiret yörüngeli  bir insandın.
Şu an, is yapmaktan çatlamış ellerini,
Kırışmıs şakaklarını,
Nur gibi ayyüzünü,
Ve pamuk gibi saçlarını nasıl özlüyorum bilemezsin..
Tek tesellim, senin gibi bir ananın oğlu olmak.
Eger çok endişe ettiğim ahiret hesabını vermekte zorlanırsam;
Rabbime senin oğlun olduğumu söylememe lutfen izin ver.
Çünku, Efendimizin şefaatiyle birlikte,
Rabbimin sana lutfedeceğini umduğum naz makamına güveniyorum.
Anneciğim, ne olur beni affet,
Bana, aileme, tüm sevdiklerimize ve sevenlerimize şefaatçi ol.
Kendi güzel, gönlü güzel, asil annem benim.
Bunu tüm kalbimle senden istiyor,
Senin şahsında kıymeti bilinmeyen tüm annelerden özür diliyorum.

Latif UNAL / 28 Ekim 1998